Τα ίδια και χειρότερα;

Αν υποψιαστώ....

ότι μετά από είκοσι σχεδόν χρόνια,

την πάτησα...

Σας σχολιαρόπαιδο...

"Η συνήθεια πεθαίνει τελευταία" έλεγε η γιαγιά μου...

Πόσο δίκιο είχε...

Άντε να δούμε πόσο σκατά μπορώ να τα κάνω....

Κομμάτια...

Μέσα στην απογοήτευση του μυαλού μου...
Δεν το περίμενα με τίποτα ότι μπορούσα να νοιώσω ξανά την ευτυχία...
Από το πουθενά...
Ή μάλλον καλύτερα, από το πουθενά του παρελθόντος...

Τα ρουθούνια μου γέμισαν μυρωδιές.
Μυρωδιές Αυγούστιάτικης βροχής
κι αλμύρας....
Με κορμιά που τα χαϊδεύει το θαλασσινό νερό...
Ξεγνοιασιά που "πάσχιζε" να ξεφύγει από την αθωώτητα (τί σφάλμα!)
Παιδιά που χωρίς να ξέρουν, προσπαθούσαν απεγνωσμένα να μεγαλώσουν (έγκλημα!)
Έτσι κρατήθηκαν μακριά...
Εκείνα έφταιγαν και όχι η μοίρα.

Πέρασαν πολλά, πάρα πολλά χρόνια!
Η εικόνα και η αίσθηση έμεινε η ίδια....

Νοιώθω όμορφα,
μετά από πολύ καιρό...

Πού πήγαν οι φίλοι μου;

Κάποιος μου είχε πει στο παρελθόν ότι είμαι τυχερός γιατί κάνω εύκολα φίλους. Πρέπει να είχε δίκιο.
Πώς θα με χαρακτήριζε άραγε αυτός ο ίδιος αν του έλεγα ότι η... ειδικότητά μου είναι να διώχνω όλους τους φίλους μου μακριά μου σε χρόνο που ούτε κι εγώ δεν μπορώ να παρακολουθήσω;
Μυστήριο τρένο....

Πολύ μοναξιά ρε παιδί μου!
Και εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός ότι το μόνο που να έχει να σου πει ένας "πρώην φίλος", να είναι το "πόσο καλά περνάει" με τους υπόλοιπους "πρώην φίλους"...
Χωρίς να μπορεί να καταλάβει πόσο πονάς....
Που όλοι αυτοί σε έβαλαν στο περιθώριο....
Για τον ένα ή τον άλλο λόγο.....
Χαλάλι τους....
Ένα... συγκεκριμένο χαμόγελο με κάνει να τα ξεχνάω όλα...
Όλα δικά του....
Και η ζωή μου η ίδια δική του είναι...
Ζωή μου...
Ανάσα μου....

Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης κι επιστήμονας

Την Κυριακή 26 Απριλίου επισκεφτηκα μια καταπληκτική έκθεση στο χώρο της παλιάς Αμερικανικής βάσης στις Γούρνες Ηρακλείου. Ο τίτλος της "Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης κι επιστήμονας". Η θεματολογία της κινείται γύρω από την άγνωστη σε πολλούς πλευρά του πολυτάλαντου καλλιτέχνη της Αναγέννησης και αφορά μελέτες που είχε κάνει σχετικά με μηχανολογικές εφαρμογές αλλά και με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος της οποίας ήταν άριστος γνώστης.
Η έκθεση αξίζει κάθε λεπτό που θα αφιερώσει κανείς για να την δει, είναι μια ευκαιρία για παιδιά κυρίως να γνωρίσουν μέσα από προπλάσματα σε ξύλο και οπτικοακουστικό υλικό την προσφορά του Λεονάρντο Ντα Βίντσι στην ανθρωπότητα που φτάνει πολύ πέρα από την πασίγνωστη σε όλους μας εκπληκτική "Μόνα Λίζα"
Προσωπικά αφιέρωσα με ευχαρίστηση όλη μου την ημέρα στην επίσκεψή μου στην έκθεση, σε συνδυασμό με μια βόλτα μου στο Ενυδρείο Κρήτης που στεγάζεται πολύ κοντά. Οι δύο χώροι διατηρούν κοινό μειωμένο εισιτήριο σε περίπτωση που κάποιος θέλει να συνδυάσει την επίσκεψή του.

Όλη η ομορφιά του κόσμου... μέρος 2ο

Ο άνθρωπος δεν είναι κακό να ονειρεύεται. Ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα πρέπει να επιδιώκουμε να τα συναντάμε ακριβώς επειδή είναι όνειρα... Εμπειρίες που τις έχουμε ανάγκη, γεύσεις μακρινές που δεν μπορούμε να νοιώσουμε στον ουρανίσκο τόσο εύκολα.
Όταν δε το όνειρο σε αγγίζει, είναι κάτι μαγικό. Κάτι εξωπραγματικό. Ένα χάδι, η αίσθηση της αφής του απλησίαστου, μια υπόσχεση και όλα δείχνουν διαφορετικά. Ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος....
Καλό είναι να ζούμε στο σήμερα, καλό είναι να κρατάμε την καθημερινότητα. Λές να είναι κακό να ζούμε το όνειρο έστω και από μακριά, έστω και με την υπόσχεση και μόνο ενός αγγίγματος; Δεν νομίζω....
Για όσους έχουμε υπάρξει στη ζωή μας δειλοί, είναι κι αυτός ένας τρόπος να ζούμε ένα κομμάτι της ζωής που δεν έχουμε την τόλμη να ζήσουμε...
Δυστυχία...