Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης κι επιστήμονας

Την Κυριακή 26 Απριλίου επισκεφτηκα μια καταπληκτική έκθεση στο χώρο της παλιάς Αμερικανικής βάσης στις Γούρνες Ηρακλείου. Ο τίτλος της "Λεονάρντο Ντα Βίντσι - Εφευρέτης κι επιστήμονας". Η θεματολογία της κινείται γύρω από την άγνωστη σε πολλούς πλευρά του πολυτάλαντου καλλιτέχνη της Αναγέννησης και αφορά μελέτες που είχε κάνει σχετικά με μηχανολογικές εφαρμογές αλλά και με την ανατομία του ανθρώπινου σώματος της οποίας ήταν άριστος γνώστης.
Η έκθεση αξίζει κάθε λεπτό που θα αφιερώσει κανείς για να την δει, είναι μια ευκαιρία για παιδιά κυρίως να γνωρίσουν μέσα από προπλάσματα σε ξύλο και οπτικοακουστικό υλικό την προσφορά του Λεονάρντο Ντα Βίντσι στην ανθρωπότητα που φτάνει πολύ πέρα από την πασίγνωστη σε όλους μας εκπληκτική "Μόνα Λίζα"
Προσωπικά αφιέρωσα με ευχαρίστηση όλη μου την ημέρα στην επίσκεψή μου στην έκθεση, σε συνδυασμό με μια βόλτα μου στο Ενυδρείο Κρήτης που στεγάζεται πολύ κοντά. Οι δύο χώροι διατηρούν κοινό μειωμένο εισιτήριο σε περίπτωση που κάποιος θέλει να συνδυάσει την επίσκεψή του.

Όλη η ομορφιά του κόσμου... μέρος 2ο

Ο άνθρωπος δεν είναι κακό να ονειρεύεται. Ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα πρέπει να επιδιώκουμε να τα συναντάμε ακριβώς επειδή είναι όνειρα... Εμπειρίες που τις έχουμε ανάγκη, γεύσεις μακρινές που δεν μπορούμε να νοιώσουμε στον ουρανίσκο τόσο εύκολα.
Όταν δε το όνειρο σε αγγίζει, είναι κάτι μαγικό. Κάτι εξωπραγματικό. Ένα χάδι, η αίσθηση της αφής του απλησίαστου, μια υπόσχεση και όλα δείχνουν διαφορετικά. Ο κόσμος γίνεται πιο όμορφος....
Καλό είναι να ζούμε στο σήμερα, καλό είναι να κρατάμε την καθημερινότητα. Λές να είναι κακό να ζούμε το όνειρο έστω και από μακριά, έστω και με την υπόσχεση και μόνο ενός αγγίγματος; Δεν νομίζω....
Για όσους έχουμε υπάρξει στη ζωή μας δειλοί, είναι κι αυτός ένας τρόπος να ζούμε ένα κομμάτι της ζωής που δεν έχουμε την τόλμη να ζήσουμε...
Δυστυχία...

Πού χρόνος για το Facebook!

Ξεκίνησα να χρησιμοποιώ το Internet παλιά, πολύ παλιά! Τόσα παλιά που θυμάμαι ότι την εποχή εκείνη όποιος είχε Η/Υ Intel 486/100 MHz με 16ΜΒ RAM, 1,2GB σκληρό δίσκο και 4Χ CD-ROM Drive ήταν ο πιο... ψαγμένος (και... φραγκάτος) της (φοιτητικής) παρέας... Ήταν τότε που η RAM κόστιζε 4.000 δρχ το MB, τα CD-R 250.000 δρχ και για να πάρει κάποιος καινούργιο PC έπρεπε να... πουλήσει το παπάκι του! Τις εποχές εκείνες λοιπόν, που για την πρόσβαση στο Διαδίκτυο έφτανε ένα modem 14.400, ήμουν από τους λίγους (τουλάχιστον από τους γνωστούς μου) που κατάφερνα να έχω οικιακή σύνδεση.

Το Internet ανέκαθεν με μάγευε. Η άμεση πρόσβαση σε τόσο μεγάλο όγκο πληροφορίας ήταν κάτι που με... κόλλαγε με τις ώρες στην οθόνη, κρατώντας με πολλές φορές μακριά από τις συμβατικές μου υποχρεώσεις. Ήταν εκείνα τα πρώτα, μαγικά για μένα, βήματα της ευρείας διάδοσης του Internet στην Ελλάδα με ΙRC (χτυπάγαμε.. κάρτα κάθε μέρα στο #greece-cafe), ICQ και Active Worlds! Μπορεί σήμερα που τα IP phones έχουν μπει σε κάθε σπίτι τέτοιες μορφές επικοινωνίας να φαίνονται απαρχαιωμένες, την εποχή όμως που ο φίλος μου ο Γιώργος σπούδαζε στην Αγία Πετρούπολη, ήταν μεγάλο κατόρθωμα που στήσαμε ένα μηχάνημα στο σπίτι των γονιών του και μιλούσαν με τις ώρες χωρίς κόστος χρησιμοποιώντας το NetMeeting! Για σκεφτείτε το λιγάκι, μιλάμε μόλις για το... σωτήριον έτος 1997.
Τα χρόνια πέρασαν, οι καταστάσεις άλλαξαν. Η προσωπική μου ιστοσελίδα (http://www.geocities.com/lander_acaliptus) έχει βγάλει αράχνες, το icq, και το MSN σπάνια είναι online, για να μην μιλήσω για το IRC που κοντεύω να ξεχάσω πώς κάνεις login! Εδώ και περίπου ένα χρόνο προσπαθώ να συντηρήσω το blog μου με όχι ιδιαίτερη επιτυχία παρόλο που νοιώθω την ανάγκη να το κάνω.
Παρ' όλα αυτά, το Internet δεν παύει ποτέ να με εκπλήσει. Πριν από λίγο καιρό, περισσότερο από περιέργεια, έκανα εγγραφή στο facebook. Σιγά το πράγμα θα πει κάποιος! Εγώ πάντως δεν κατάφερα να ασχοληθώ παρά πριν από μερικές μέρες και πραγματικά είμαι ενθουσιασμένος! Ο λόγος; Ένα παράδειγμα:
Όταν ήμουν μαθητής στο δημοτικό, είχα έναν φίλο, το Νίκο. Κάναμε καλή παρέα, ταιριάζανε τα χνώτα μας. Εκεί γύρω στην Τετάρτη δημοτικού, λόγω της δουλειάς του πατέρα του αναγκάστηκε να μετακομίσει στον Άγιο Νικολαο. Χαθήκαμε. Προσπάθησα πολλές φορές να τον βρω, με κοινούς γνωστούς, από τηλεφωνικούς καταλόγους, τίποτε. Πριν από λίγο καιρό μπήκα στο facebook, απλά γιατί δεν είχα τίποτε να κάνω. Έκανα αναζήτηση στο όνομά του και... τσούπ.... Μετά από 25 χρόνια επικοινωνήσαμε ξανά... Είναι λίγο πράγματα αυτό;
Περιττό να αναφέρω ότι από εκείνη τη στιγμή περνάω στο Διαδίκτυο μια... δεύτερη εφηβεία! Μέσα από το facebook συνάντησα ξανά φίλους που είχα χρόνια να μάθω νέα τους, παιδιά που ήμασταν συμμαθητές, υπηρετήσαμε μαζί στο στρατό, τον πρώτο μου έρωτα (η Αθηνά δεν ξεχνιέται με τίποτε!)
Ο καταραμένος ο χρόνος δεν είναι όμως ποτέ αρκετός! Η μέρα εξακολουθεί να έχει μόλις 24 ώρες που προσπαθώντας να στριμώξω μέσα τους, οικογένεια, δουλειά αλλά και τον εαυτό μου, βγαίνω πάντα εκτός!
Ένας πολλαπλασιαστής χρόνου ρε παιδιά!

Όλη ο ομορφιά του κόσμου...

Σήμερα το πρωί...
Ήταν εκεί, απέναντί μου. Μια εικόνα μαγική. Έφτανε να απλώσω λίγο το αριστερό μου χέρι, το χέρι της καρδιάς, για να την αγγίξω.
Νόμιζα λες ότι όλη η ομορφιά του κόσμου είχε μαζευτεί για ελάχιστα λεπτά λίγα εκατοστά από το κορμί μου! Ζαλίστηκα και μόνο στην ιδέα ότι θα μπορούσα να νοιώσω την αύρα της να με πλησιάζει.
Μάταια... Τα όνειρα εξακολουθούν να μην βγαίνουν αληθινά.
Καλύτερα.... Γιατί ίσως μετά από αυτό να ζηλέψουν και οι εφιάλτες!

Γιούχτας

Ο Γιούχτας είναι το βουνό που δεσπόζει με τον όγκο του νότια της πόλης του Ηρακλείου. Με υψόμετρο 811 μέτρα, έχει παρατηρηθεί σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Γ. Σακελλαράκη (με σημαντικό ερευνητικό έργο στην περιοχή) πως έπαιζε σημαντικότατο ρόλο στην Μινωική ναυσιπλοΐα καθώς είναι το πρώτο βουνό που φαινόταν για όσους έρχονταν στην Κνωσό.

Η σημασία του Γιούχτα στην θρησκευτική λατρεία των Μινωιτών είναι εξίσου σημαντική καθώς κατά την μυθολογία εδώ βρισκόταν ο τάφος του Δία. Το αίσθημα ενισχυόταν απο το γεγονός ότι η όψη του Γιούχτα από τα βορειοδυτικά, θυμίζει έντονα ανθρώπινη μορφή ξαπλωμένη σε ύπτια θέση. Το ίδιο το όνομα του βουνού που προέρχεται από χρονική παραφθορά του Ρωμαϊκού "Γιούπιτερ" (=Δίας) ενισχύει την άποψη αυτή. Υπάρχουν ακόμα μυθολογικές αναφορές ότι ο Δίας μετέφερε εδώ την Ευρώπη μετά την αρπαγή της για να γεννήσει τους δύο γιούς του, τον Μίνωα και τον Ροδάμανθυ, τους μυθικούς βασιλιάδες της Κρήτης.

Ο Γιούχτας συγκέντρωνε σημαντική λατρευτική δραστηριότητα καθώς εκεί βρίσκονταν δύο μινωικά ιερά, το ιερό κορυφής στην "Ψηλή Κορφή" στο υψηλότερο σημείο του βουνού με σημαντικά ευρύματα από τον Άρθουρ Έβανς, το ιερό στη θέση "Ανεμόσπηλια" που ανασκάφηκε από τον Γ. Σακελλαράκη το 1979 καθώς και δύο σπήλαια, το "Χωστό Νερό" και ο "Σπήλιος του Στραβομύτη" με πλούσια ευρύματα που αποδεικνύουν την χρήση τους σαν λατρευτικούς χώρους.
Η λατρευτική δραστηριότητα στον Γιούχτα μέσα από τους αιώνες πέρασε και στις μέρες μας. Σε μία από τις κορυφές του βρίσκεται ένας τετράκλιτος ναός με μία από τις κλίτες του αφιερωμένη στον Αφέντη Χριστό που γιορτάζει στις 6 Αυγούστου όπως μου υπενθύμισε η φίλη μου aristeadelacroix. Ολόκληρο τον Αύγουστο η κορυφή του βουνού είναι ηλεκτροφωτισμένη, ορατή σχεδόν από ολόκληρο τον νομό Ηρακλείου, υπενθυμίζοντας ότι το ιερό βουνό των Μινωιτών σκεπάζει μέχρι και σήμερα όσους πιστεύουν στην δύναμη που κρύβει.
Πριν από μερικά χρόνια βρέθηκα εκείνη την ημέρα στην κορυφή του Γιούχτα. Το θέαμα που αντίκρυσα θα μου μείνει πραγματικά αξέχαστο για όσο ζω! Εκτός από τον κόσμο που είχε έρθει από μακριά με αυτοκίνητο όπως άλλωστε κι εμείς, όταν έφτασα στον ναό του Χριστού αντίκρυσα ανθρώπους όλων των ηλικιών να σκαρφαλώνουν κυριολεκτικά το βουνό! Νέοι και νέες, παιδιά αλλά και γιαγιάδες που με δυσκολία στέκονταν όρθιες, ακολουθώντας την δύναμη που τους έδινε η πίστη τους λες και είχαν βγάλει φτερά στα πόδια ανέβαιναν τον Γιούχτα με την χάρη ενός έφηβου! Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό το γεγονός ότι οι άνθρωποι έφταναν από παντού, από όποιο πιθανό δρόμο μπορούσε να υπάρξει, αψηφώντας την ταλαιπωρία!
Η σκέψη μου έτρεξε πίσω, χιλιάδες χρόνια.... Κάπως έτσι πρέπει να ήταν και στα χρόνια των Μινωιτών. Και τότε οι άνθρωποι είχαν τάματα και σε θρησκευτικές πομπές ανέβαιναν στα ιερά κορυφής μαζικά για να τα εκτελέσουν! Πόσο λίγο αλλάζουν τελικά οι άνθρωποι μέσα στους αιώνες, όχι οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, ο πολιτισμός τους....
Μήπως τελικά βαδίζουμε στα χνάρια των προγόνων μας.

Ο ναός

Ο κόσμος μένει ώρες στο προαύλιο του ναού για να θαυμάσει το τοπιο

Άποψη του Ηρακλείου από την κορυφή

Το χωριό Προφήτης Ηλίας με το Βυζαντικό Κάστρο "Τέμενος"

Η κωμόπολη των Αρχανών

Ο ναός στα Ανεμόσπηλια (φωτογραφία άγνωστου)